ΓΝΩΣΗ

ΓΝΩΣΗ

Σάββατο 18 Απριλίου 2015

Αρχικοί χρόνοι ανωμάλων ρημάτων

Αρχικοί χρόνοι ανωμάλων ρημάτων

ΑΡΧΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ

ΑΝΩΜΑΛΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ


ἀγγέλω, ἤγγελλον, ἀγγελῶ, ἤγγειλα, ἤγγελκα, ἠγγέλκειν.
ἀγγέλομαι, ἠγγελλόμην, ἀγγελθήσομαι, ἠγγειλάμην-ἠγγέλμην-ἠγγέλθην, ἤγγελμαι, ἠγγέλμην.
ἄγω, ἦγον, ἄξω, ἤγαγον, ἀγήοχα, ἠγηόχειν.
ἄγομαι, ἠγόμην, ἄξομαι-ἀχθήσομαι, ἠγαγόμην-ἤχθην, ἦγμαι, ἤγμην.
ἀγωνίζομαι, ἠγωνιζόμην, ἀγωνιοῦμαι-ἀγωνισθήσομαι, ἠγωνισάμην-ἠγωνίσθην, ἠγώνισμαι, ἠγωνίσμην.
αἰνῶ, ᾔνουν, αἰνέσομαι & αἰνέσω, ᾔνεσα, ᾔνεκα, ᾐνέκειν·
αἰνοῦμαι, ᾐνούμην, αἰνεθήσομαι, ᾐνέθην, ᾔνημαι, ᾐνήμην
αἱρέω(-ῶ), ᾕρουν, αἱρήσω, εἷλον, ᾕρηκα, ᾑρήκειν.
αἱροῦμαι, ᾑρούμην, αἱρήσομαι-αἱρεθήσομαι, εἱλόμην-ᾑρέθην, ᾕρημαι, ᾑρήμην.
αἴρω, ᾖρον, ἀρῶ, ἦρα, ἦρκα, ἤρκειν.
αἴρομαι, ᾐρόμην, ἀροῦμαι-ἀρθήσομαι, ἠράμην-ἤρθην, ἦρμαι, ἤρμην.
αἰσθάνομαι, ᾐσθανόμην, αἰσθήσομαι, ᾐσθόμην, ᾔσθημαι, ᾐσθήμην.
αἰσχύνομαι, ᾐσχυνόμην, αἰσχυνοῦμαι, ᾐσχύνθην, ᾔσχυμμαι, ᾐσχύμμην.
αἰτιάομαι(-ῶμαι), ᾐτιώμην, αἰτιάσομαι, ᾐτιασάμην-ᾐτιάθην, ᾐτίαμαι, ᾐτιάμην.
ἀκούω, ἤκουον, ἀκούσομαι, ἤκουσα, ἀκήκοα, ἠκηκόειν.
ἁλίσκομαι, ἡλισκόμην, ἁλώσομαι, ἑάλων-ἥλων, ἑάλωκα- ἥλωκα, ἡλώκειν
ἀλλάττομαι, ἠλλαττόμην, ἀλλάξομαι-ἀλλαχθήσομαι, ἠλλαξάμην-ἠλλάχθην, ἤλλαγμαι, ἠλλάγμην.
ἁμαρτάνω, ἡμάρτανον, ἁμαρτήσομαι, ἥμαρτον, ἡμάρτηκα, ἡμαρτήκειν.
ἀνέχομαι, ἠνειχόμην, ἀνέξομαι, ἠνεσχόμην, ὑπομεμένηκα, ὑπεμεμενήκειν.
ἀπεχθάνομαι, ἀπηχθηνόμην, ἀπεχθήσομαι, ἀπηχθόμην, ἀπήχθημαι, ἀπηχθήμην.
ἀποκρίνομαι, ἀπεκρινόμην, ἀποκρινοῦμαι, ἀπεκρινάμην, ἀποκέκριμαι, ἀπεκεκρίμην.
ἀπολογέομαι(-οῦμαι), ἀπελογούμην, ἀπολογήσομαι, ἀπελογησάμην-ἀπελογήθην, ἀπολελόγημαι, ἀπελελογήμην.
ἅπτω, ἧπτον, ἅψω, ἧψα·
ἄρχω, ἦρχον, ἄρξω, ἦρξα, ἦρχα, ἤρχειν·
ἄρχομαι, ἠρχόμην, ἄρξομαι & ἀρχθήσομαι, ἠρξάμην & ἤρχθην, ἦργμαι, ἤργμην
ἄχθομαι, ἠχθόμην, ἀχθέσομαι, ἠχθέσθην, ἤχθημαι, ἠχθήμην.


Β
βαίνω, ἔβαινον, βήσομαι, ἔβην, βέβηκα, ἐβεβήκειν·
βαίνομαι, ἐβαινόμην, -, ἐβάθην, βέβαμαι, –
βάλλω, ἔβαλλον, βαλῶ, ἔβαλον, βέβληκα, ἐβεβλήκειν.
βάλλομαι, ἐβαλλόμην, βαλοῦμαι-βληθήσομαι, ἐβαλόμην-ἐβλήθην, βέβλημαι, ἐβεβλήμην.
βούλομαι, ἐβουλόμην, βουλήσομαι, ἐβουλήθην, βεβούλημαι, ἐβεβουλήμην.


Γ
γίγνομαι, ἐγιγνόμην, γενήσομαι-γενηθήσομαι, ἐγενόμην-ἐγενήθην, γέγονα-γεγένημαι, ἐγεγόνειν-ἐγεγενήμην.
γιγνώσκω, ἐγίγνωσκον, γνώσομαι, ἔγνων, ἔγνωκα, ἐγνώκειν·
γιγνώσκομαι, ἐγιγνωσκόμην, γνωσθήσομαι, ἐγνώσθην, ἔγνωσμαι, ἐγνώσμην


Δ
δέδοικα & δέδια, ἐδεδοίκειν -ἐδεδίειν, δείσομαι, ἔδεισα
δέχομαι, ἐδεχόμην, δέξομαι, ἐδεξάμην, δέδεγμαι, ἐδεδέγμην.
δεῖ, ἔδει, δεήσει, ἐδέησε,δεδέηκε, εδεδεήκει
διδράσκω, ἐδίδρασκον, δράσομαι, ἔδραν, δέδρακα, ἐδεδράκειν
δίδωμι, ἐδίδουν, δώσω, ἔδωκα, δέδωκα, ἐδεδώκειν·
δίδομαι, ἐδιδόμην, δώσομαι – δοθήσομαι, ἐδόμην – ἐδόθην, δέδομαι, ἐδεδόμην
δοκέω(-ῶ), ἐδόκουν, δόξω, ἔδοξα, δέδοκται, ἐδέδοκτο.
δοκεῖ, ἐδόκει, δόξει, ἔδοξε, δέδοκται, ἐδέδοκτο                              
δράω‑ῶ, ἔδρων, δράσω, ἔδρασα, δέδρακα, ἐδεδράκειν
δύναμαι, ἐδυνάμην, δυνήσομαι, ἐδυνήθην-ἐδυνάσθην, δεδύνημαι, ἐδεδυνήμην.



Ε
ἐάω(-ῶ), εἴων, ἐάσω, εἴασα, εἴακα, εἰάκειν.                                       
ἐῶμαι, εἰώμην, ἐάσομαι, εἰάθην, εἴαμαι, εἰάμην
ἐγείρω, ἤγειρον, ἐγερῶ, ἤγειρα, ἐγήγερκα, ἐγηγέρκειν.
ἐγείρομαι, ἠγειρόμην, ἐγεροῦμαι-ἐγερθήσομαι, ἠγρόμην-ἠγέρθην, ἐγήγερμαι-ἐγρήγορα, ἐγηγέρμην-ἐγρηγόρειν.
εἰμί, ἦν, ἔσομαι, ἐγενόμην, γέγονα ἐγεγόνειν
εἶμι-ἔρχομαι, ᾖα & ᾔειν, εἶμι, ἦλθον, ἐλήλυθα, ἐληλύθειν ἐλαύνω, ἤλαυνον, ἐλῶ(άω-ῶ), ἤλασα, ἐλήλακα, ἐληλάκειν.
ἐνθυμέομαι(-οῦμαι), ἐνεθυμούμην, ἐνθυμήσομαι, ἐνεθυμήθην, ἐντεθύμημαι, ἐνετεθυμήμην.
ἐπίσταμαι, ἠπιστάμην, ἐπιστήσομαι, ἠπιστήθην, ἔγνωκα, ἐγνώκειν.
ἕπομαι, εἱπόμην, ἕψομαι, ἑσπόμην, ἠκολούθηκα, ἠκολουθήκειν.
ἐργάζομαι, εἰργαζόμην, ἐργάσομαι, εἰργασάμην, εἴργασμαι, εἰργάσμην.
ἐρωτάω(-ῶ), ἠρώτων, ἐρήσομαι, ἠρώτησα-ἠρόμην, ἠρώτηκα, ἠρωτήκειν.
ἐρωτῶμαι, ἠρωτώμην, ἐρωτηθήσομαι, ἠρωτήθην, ἠρώτημαι, ἠρωτήμην
εὑρίσκω, ηὕρισκον, εὑρήσω, ηὗρον, ηὕρηκα, ηὑρήκειν.
ἔχω, εἶχον, ἕξω-σχήσω, ἔσχον, ἔσχηκα, ἐσχήκειν.
ἔχομαι, εἰχόμην, ἕξομαι-σχήσομαι, ἐσχόμην, ἔσχημαι, ἐσχήμην.



Ζ
ζήω-ῶ, ἔζων, ζήσω –ζήσομαι – βιώσομαι, ἔζησα-ἐβίωσα, ἐβίων, βεβίωκα ἐβεβιώκειν


Η
ἡγέομαι(-οῦμαι), ἡγούμην, ἡγήσομαι-ἡγηθήσομαι, ἡγησάμην-ἡγήθην, ἥγημαι, ἡγήμην.
ἡττάομαι(-ῶμαι), ἡττώμην, ἡττήσομαι-ἡττηθήσομαι, ἡττησάμην-ἡττήθην, ἥττημαι, ἡττήμην.
ἥκω, ἧκον, ἥξω, ἧξα


Θ
θνῄσκω, ἔθνησκον, θανοῦμαι, ἔθανον, τέθνηκα, ἐτεθνήκην       
θέω, ἔθεον, θεύσομαι, ἔδραμον, δεδράμηκα, ἐδεδραμήκειν.
θνῄσκω, ἔθνῃσκον, θανοῦμαι, (ἀπ)έθανον, τέθνηκα, ἐτεθνήκειν.

Ι
ἵημι, ἵην, ἥσω, ἧκα, εἷκα, εἵκειν·
ἵεμαι, ἱέμην, ἥσομαι,ἑθήσομαι, ἡκάμην, εἵμην, εἵθην, εἷμαι, εἵμην
ἱκνέομαι(-οῦμαι), ἱκνούμην, ἵξομαι, ἱκόμην, ἷγμαι, ἵγμην (συνήθως απαντάται ως σύνθετο :ἀφικνοῦμαι).                                                                                                       
 ἵστημι, ἵστην, στήσω, ἔστησα, στήσας ἔχω, στήσας εἶχον
ἵσταμαι, ἱστάμην, στήσομαι,σταθήσομαι, ἐστησάμην,ἔστην,ἐστάθην, ἕστηκα, ἑστήκειν-εἱστήκειν


Κ
καλέω(-ῶ), ἐκάλουν, καλῶ, ἐκάλεσα, κέκληκα, ἐκεκλήκειν.
καλοῦμαι, ἐκαλούμην, καλοῦμαι-κληθήσομαι, ἐκαλεσάμην-ἐκλήθην, κέκλημαι, ἐκεκλήμην.
κάμνω, ἐκαμνον, καμοῦμαι, ἔκαμον, κέκμηκα, ἐκεκμήκειν.
κεῖμαι, ἐκείμην, κείσομαι, ἐκείσθην
κλίνω, ἔκλινον, κλινῶ, ἔκλινα, κέκλικα, ἐκεκλίκειν.
κλίνομαι, ἐκλινόμην, κλινοῦμαι-κλινήσομαι, ἐκλινάμην-ἐκλίθην, κέκλιμαι, ἐκεκλίμην.
κόπτω, ἔκοπτον, κόψω, ἔκοψα, κέκοφα, ἐκεκόφειν
κόπτομαι, ἐκοπτόμην, κόψομαι – κοπήσομαι, ἐκοψάμην – ἐκόπην, κέκομμαι, ἐκεκόμμην
κρίνω, ἔκρινον, κρινῶ, ἔκρινα, κέκρικα, ἐκεκρίκειν.
κρίνομαι, ἐκρινόμην, κρινοῦμαι-κριθήσομαι, ἐκρινάμην-ἐκρίθην, κέκριμαι, ἐκεκρίμην.
κτάομαι(-ῶμαι), ἐκτώμην, κτήσομαι-κτηθήσομαι, ἐκτησάμην-ἐκτήθην, κέκτημαι, ἐκεκτήμην,κεκτήσομαι
κτείνω, ἔκτεινον, κτενῶ, ἔκτεινα, (ἀπ)έκτονα, (ἀπ)εκτόνειν.
Παθητικό: ἀποθνῄκω


Λ
λαγχάνω, ἐλάγχανον, λήξομαι, ἔλαχον, εἴληχα, εἰλήχειν.
λαμβάνω, ἐλάμβανον, λήψομαι, ἔλαβον, εἴληφα, εἰλήφειν.
λαμβάνομαι, ἐλαμβανόμην, ληφθήσομαι, ἐλαβόμην-ἐλήφθην, εἴλημμαι, εἰλήμμην.
λανθάνω, ἐλάνθανον, λήσω, ἔλαθον, λέληθα, ἐλελήθειν.
λανθάνομαι, ἐλανθανόμην, λήσομαι-λησθήσομαι, ἐλαθόμην-ἐλήσθην, λέλησμαι, ἐλελήσμην.
λέγω, ἔλεγον, λέξω-ἐρῶ, εἶπον-ἔλεξα-εἶπα, εἴρηκα, εἰρήκειν.
λέγομαι, ἐλεγόμην, λεχθήσομαι-ῥηθήσομαι, ἐλέχθην-ἐρρήθην, εἴρημαι, εἰρήμην.
λείπω, ἔλειπον, λείψω, ἔλειψα-ἔλιπον, λέλοιπα, ἐλελοίπειν.
λείπομαι, ἐλειπόμην, λείψομαι-λειφθήσομαι, ἐλιπόμην-ἐλείφθην, λέλειμμαι, ἐλελείμμην.



Μ
μανθάνω, ἐμάνθανον, μαθήσομαι, ἔμαθον, μεμάθηκα, ἐμεμαθήκειν.
μάχομαι, ἐμαχόμην, μαχοῦμαι, ἐμαχεσάμην, μεμάχημαι, ἐμεμαχήμην
μένω, ἔμενον, μενῶ, ἔμεινα, μεμενηκα, ἐμεμενήκειν
μ(ε)ίγνυμι, ἐμ(ε)ίγνυν, μ(ε)ίξω, ἔμ(ε)ιξα
μ(ε)ίγνυμαι, ἐμ(ε)ιγνύμην, μ(ε)ίξομαι- μ(ε)ιχθήσομαι -μιγήσομαι, ἐμ(ε)ιξάμην -ἐμ(ε)ίχθην-ἐμίγην, μέμ(ε)ιγμαι, ἐμεμ(ε)ίγμην
μιμνῄσκω, ἐμίμνῃσκον, μνήσω, ἔμνησα                                         
μιμνῄσκομαι, ἐμιμνῃσκόμην, μνήσομαι-μνησθήσομαι, ἐμνησάμην-ἐμνήσθην, μέμνημαι, ἐμεμνήμην.
(το μέμνημαι έχει μονολεκτική υποτακτική μεμνῶμαι, -μνῇ, μνῆται κ.τ.λ., ευκτική μεμνῄμην, -μνῇο,
-μνῇτο κ.τ.λ. και μεμνῴμην, μεμνῷο).


Ν
νέμω, ἔνεμον, νεμῶ, ἔνειμα, νενέμηκα, ἐνενεμήκειν.
νέμομαι, ἐνεμόμην, νεμοῦμαι-νεμηθήσομαι, ἐνειμάμην-ἐνεμήθην, νενέμημαι, ἐνενεμήμην.ΓΛ


Ο
οἰκέω(-ῶ), ᾤκουν, οἰκήσω, ᾤκησα, ᾤκηκα, ᾠκήκειν.
οἴομαι-οἶμαι, ᾠόμην-ᾤμην, οἰήσομαι, ᾠήθην, νενόμικα, ἐνενομίκειν.
ὄλλυμι, ὤλλυν, ὀλῶ, ὤλεσα, ὀλώλεκα, ὀλωλέκειν-ὠλωλέκειν
ὄλλυμαι, ὠλλύμην, ὀλοῦμαι, ὠλόμην, ὄλωλα, ὠλώλειν.
ὄμνυμι -ὀμνύω, ὤμνυν -ὤμνυον, ὀμοῦμαι – ὀμώσω, ὤμοσα, ὀμώμοκα, ὀμωμόκειν

ὁράω(-ῶ), ἑώρων, ὄψομαι, εἶδον, ἑόρακα-ἑόρακα – ὄπωπα, ἑωράκειν- ὠπώπειν
ὁρῶμαι, ἑωρώμην, ὀφθήσομαι, εἰδόμην -ὤφθην, ἑώραμαι – ὦμμαι, ἑωράμην – ὤμμην                                                                                    
ὁρμάω-ῶ, ὥρμων, ὁρμήσω, ὥρμησα, ὥρμηκα, ὡρμήκειν                                    
ὁρμέω-ῶ, ὥρμουν, ὁρμήσω, ὥρμησα, ὥρμηκα, ὡρμήκειν



Π
παρανομέω-ῶ, παρενόμουν, παρανομήσω, παρενόμησα, παρανενόμηκα, παρενενομήκειν
παρανομοῦμαι, παρενομούμην, -, παρενομήθην, παρανενόμημαι, παρενενομήμην
πάσχω, ἔπασχον, πείσομαι, ἔπαθον, πέπονθα, ἐπεπόνθειν.
πείθω, ἔπειθον, πείσω, ἔπεισα, ἔπιθον, πέπεικα, ἐπεπείκειν
πείθομαι, ἐπειθόμην, πείσομαι-πεισθήσομαι, ἐπιθόμην-ἐπείσθην, πέπεισμαι, ἐπεπείσμην
πειράω-ῶ, ἐπείρων, πειράσω, ἐπείρασα, πεπείρακα, ἐπεπειράκειν
πειράομαι(-ῶμαι), ἐπειρώμην, πειράσομαι-πειραθήσομαι, ἐπειρασάμην-ἐπειράθην, πεπείραμαι, ἐπεπειράμην.
πέμπω, ἔπεμπον, πέμψω, ἔπεμψα, πέπομφα, ἐπεπόμφειν
πέμπομαι, ἐπεμπόμην, πέμψομαι -πεμφθήσομαι, ἐπεμψάμην – ἐπέμφθην, πέπεμμαι, ἐπεπέμμην
πίνω, ἔπινον, πίομαι, ἔπιον, πέπωκα, ἐπεπώκειν.
πίπτω, ἔπιπτον, πεσοῦμαι, ἔπεσον, πέπτωκα, ἐπεπτώκειν.
πλέω, ἔπλεον, πλεύσομαι-πλευσοῦμαι, ἔπλευσα, πέπλευκα, ἐπεπλεύκειν.                                                                                  
πλέομαι, ἐπλεόμην, πλευσθήσομαι, ἐπλεύσθην, πέπλευσμαι, ἐπεπλεύσμην
πλήττομαι, ἐπληττόμην, πλήξομαι-πληγήσομαι, ἐπληξάμην-ἐπλήγην, πέπληγμαι, ἐπεπλήγμην.
ποιέω-ῶ, ἐποίουν, ποιήσω, ἐποίησα, πεποίηκα, ἐπεποιήκειν
ποιοῦμαι, ἐποιούμην, ποιήσομαι – ποιηθήσομαι, ἐποιησάμην – ἐποιήθην, πεποίημαι, ἐπεποιήμην
πράττω, ἔπραττον, πράξω, ἔπραξα, πέπραχα, ἐπεπράχειν
πράττομαι, ἐπραττόμην, πράξομαι -πραχθήσομαι, ἐπραξάμην -ἐπράχθην, πέπραγμαι, ἐπεπράγμην
πυνθάνομαι, ἐπυνθανόμην, πεύσομαι, ἐπυθόμην, πέπυσμαι, ἐπεπύσμην.


Ρ
ῥέω, ἔρρεον, ῥεύσομαι -ῥυήσομαι, ἐρρύην


Σ
σημαίνω, ἐσήμαινον, σημανῶ, ἐσήμηνα, σεσήμαγκα
σημαίνομαι, ἐσημαινόμην, σημανοῦμαι -σημανθήσομαι, ἐσημηνάμην -ἐσημάνθην, σεσήμασμαι, ἐσεσημάσμην
σκεδάννυμι, ἐσκεδάννυν -ἐσκεδάννυον, σκεδῶ – σκεδάσω, ἐσκέδασα
σκεδάννυμαι, ἐσκεδαννύμην, σκεδασθήσομαι, ἐσκεδασάμην -ἐσκεδάσθην, ἐσκέδασμαι, ἐσκεδάσμην
σκοπῶ-σκοποῦμαι, ἐσκόπουν-ἐσκοπούμην, σκέψομαι, ἐσκεψάμην, ἔσκεμμαι, ἐσκέμμην.
σκοποῦμαι, ἐσκοπούμην, σκέψομαι-σκεπήσομαι, ἐσκεψάμην-ἐσκέφθην-ἐσκέπην, ἔσκεμμαι, ἐσκέμμην.
σπείρω, ἔσπειρον, σπερῶ, ἔσπειρα, ἔσπαρκα, ἐσπάρκειν.
σπείρομαι, ἐσπειρόμην, σπαρήσομαι, ἐσπάρην, ἔσπαρμαι, ἐσπάρμην.
σπένδω, ἔσπενδον, σπείσω, ἔσπεισα                                                   
σπένδομαι, ἐσπενδόμην, σπείσομαι, ἐσπεισάμην, ἔσπεισμαι, ἐσπείσμην.
στέλλω, ἔστελλον, στελῶ, ἔστειλα, ἔσταλκα, ἐστάλκειν.
στέλλομαι, ἐστελλόμην, σταλήσομαι, ἐστειλάμην-ἐστάλμην-ἐστάλην, ἔσταλμαι, ἐστάλμην.
συλλέγω, συνέλεγον, συλλέξω, συνέλεξα, συνείλοχα, συνειλόχειν.
συλλέγομαι, συνελεγόμην, συλλέξομαι, συλλεχθήσομαι-συλλεγήσομαι, συνελεξάμην- συνελέχθην- συνελέγην, συνείλεγμαι, συνειλέγμην.
σφάλλω, ἔσφαλλον, σφαλῶ, ἔσφηλα, ἔσφαλκα, ἐσφάλκειν.
σφάλλομαι, ἐσφαλλόμην, σφαλοῦμαι-σφαλήσομαι, ἐσφηλάμην-ἐσφάλην, ἔσφαλμαι, ἐσφάλμην.


Τ
τάσσω, ἔτασσον, τάξω, ἔταξα, τέταχα, ἐτετάχειν
τάσσομαι, ἐτασσόμην, τάξομαι-ταχθήσομαι, ἐταξάμην- ἐτάχθην, τέταγμαι, ἐτετάγμην
τείνω, ἔτεινον, τενῶ, ἔτεινα, τέτακα, ἐτετάκειν.
τείνομαι, ἐτεινόμην, τενοῦμαι-ταθήσομαι, ἐτεινάμην-ἐτάθην, τέταμαι, ἐτετάμην.
τελέω-ῶ, ἐτέλουν, τελῶ, ἐτέλεσα, τετέλεκα, ἐτετελέκειν
τελοῦμαι, ἐτελούμην, τελοῦμαι -τελεσθήσομαι, ἐτελεσάμην -ἐτελέσθην, τετέλεσμαι, ἐτετελέσμην
τέμνω, ἔτεμνον, τεμῶ, ἔτεμον, τέτμηκα, ἐτετμήκειν.
τέμνομαι, ἐτεμνόμην, τεμοῦμαι-τμηθήσομαι, ἐτεμόμην-ἐτμήθην, τέτμημαι, ἐτετμήμην.
τίθημι, ἐτίθην, θήσω, ἔθηκα, τέθηκα, ἐτεθήκειν
τίθεμαι, ἐτιθέμην, θήσομαι -τεθήσομαι, ἐθέμην -ἐτέθην, τέθημαι -κεῖμαι, ἐτεθήμην -ἐκείμην
τίκτω, ἔτικτον, τέξομαι, ἔτεκον, τέτοκα, ἐτετόκειν.
τρέπω, ἔτρεπον, τρέψω, ἔτρεψα – ἔτραπον, τέτροφα -τέτραφα, ἐτετρόφειν & ἐτετράφειν                                                                         
τρέπομαι, ἐτρεπόμην, τρέψομαι- τρεφθήσομαι- τραπήσομαι, ἐτρεψάμην- ἐτραπόμην – ἐτρέφθην- ἐτράπην, τέτραμμαι, ἐτετράμμην.
τρέφομαι, ἐτρεφόμην, θρέψομαι-τραφήσομαι, ἐθρεψάμην-ἐτράφην, τέθραμμαι, ἐτεθράμμην.
τρέχω , ἔτρεχον, δραμοῦμαι, ἔδραμον, δεδράμηκα                          
τυγχάνω, ἐτύγχανον, τεύξομαι, ἔτυχον, τετύχηκα, ἐτετυχήκειν.


Υ
ὑπισχνέομαι(-οῦμαι), ὑπισχνούμην, ὑποσχήσομαι, ὑπεσχόμην, ὑπέσχημαι, ὑπεσχήμην.


Φ
φαίνω, ἔφαινον, φανῶ, ἔφηνα, πέφαγκα, ἐπεφάγκειν
φαίνομαι, ἐφαινόμην, φανοῦμαι- φανθήσομαι-φανήσομαι, ἐφηνάμην- ἐφάνθην-ἐφάνην, πέφασμαι – πέφηνα, ἐπεφάσμην- ἐπεφήνην
φέρω, ἔφερον, οἴσω, ἤνεγκον, ἐνήνοχα, ἐνηνόχειν.
φέρομαι, ἐφερόμην, οἴσομαι-οἰσθήσομαι-ἐνεχθήσομαι, ἠνεγκάμην- ἠνεγκόμην- ἠνέχθην, ἐνήνεγμαι, ἐνηνέγμην.
φεύγω, ἔφευγον, φεύξομαι, ἔφυγον, πέφευγα, ἐπεφεύγειν.
φημί, ἔφην, φήσω, ἔφησα, εἴρηκα, εἰρήκειν
φθάνω, ἔφθανον, φθάσω-φθήσομαι, ἔφθασα-ἔφθην (φθῶ, φθαίην, φθῆναι, φθάς), ἔφθακα, ἐφθάκειν.
φθείρω, ἔφθειρον, φθερῶ, ἔφθειρα, ἔφθαρκα, ἐφθάρκειν.
φθείρομαι, ἐφθειρόμην, φθεροῦμαι-φθαρήσομαι, ἐφθειράμην-ἐφθάρην, ἔφθαρμαι -ἔφθορα, ἐφθάρμην- ἐφθόρειν.
φύω, ἔφυον, φύσω, ἔφυσα
φύομαι, ἐφυόμην, φύσομαι, ἔφυν (φύω, φύοιμι, φῦναι, φύς-φῦσα-φύν), πέφυκα, ἐπεφύκειν.


Χ
χρή, χρῆν-ἐχρῆν, χρήσει-χρῆσται, ἔχρησε.
χρήομαι(-ῶμαι), ἐχρώμην, χρήσομαι, ἐχρησάμην,
κέχρημαι, ἐκεχρήμην, κεχρήσομαι.

Ψ
ψηφίζω, ἐψήφιζον, ψηφιῶ, ἐψήφισα, ἐψήφικα, ἐψηφίκειν
ψηφίζομαι, ἐψηφιζόμην, ψηφιοῦμαι-ψηφισθήσομαι, ἐψηφισάμην-ἐψηφίσθην, ἐψήφισμαι, ἐψηφίσμην

Ω
ὠνέομαι(-οῦμαι), ἐωνούμην, ὠνήσομαι, ἐπριάμην, ἐώνημαι, ἐωνήμην.

Δευτέρα 30 Μαρτίου 2015

Οταν χανόταν η Σμύρνη και ο Μουσταφά Κεμάλ γνώριζε την όμορφη Λατιφέ

 Μουσταφά Κεμάλ μεΟ Μουσταφά Κεμάλ με τη Λατιφέ Χανούμ στο πλευρό του. Η Λατιφέ είχε σπουδάσει στη Σορβόννη και ντυνόταν με ευρωπαϊκά ρούχα. τη Λατιφέ Χανούμ στο πλευρό του. Η Λατιφέ είχε σπουδάσει στη Σορβόννη και ντυνόταν με ευρωπαϊκά ρούχα.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Οταν πριν από λίγους μήνες είδα για πρώτη φορά το εξώφυλλο της «Κυρίας Ατατούρκ», το πρώτο που σκέφτηκα ήταν «α, ο Κεμάλ Ατατούρκ ήταν παντρεμένος!».

Χωρίς να έχω εντρυφήσει ιδιαίτερα στον βίο του θεμελιωτή της σύγχρονης Τουρκίας, μου είχε δημιουργηθεί η φευγαλέα εντύπωση ότι ο Κεμάλ, αν και άντρας ξεχωριστής ομορφιάς, παρέμεινε τελικά άγαμος, καθώς οι προτεραιότητες της θυελλώδους ζωής του υπήρξαν μάλλον διαφορετικές.

Τελικά είχα κάνει λάθος. Ο Μουσταφά Κεμάλ υπήρξε παντρεμένος για 2,5 χρόνια με τη Λατιφέ Χανούμ, μια εύπορη, δυτικότροπη και θερμή υπέρμαχο των γυναικείων δικαιωμάτων από τη Σμύρνη, την ιστορία της οποίας έφερε στην επιφάνεια η Τουρκάλα δημοσιογράφος Ιπέκ Τσαλισλάρ.

Εχει σημασία να ειπωθεί ότι μετά το διαζύγιο η Λατιφέ Χανούμ έπεσε σε διακριτική δυσμένεια, καθώς θεωρήθηκε υπεύθυνη για το άδοξο τέλος του γάμου του ιδρυτή του σύγχρονου τουρκικού κράτους. Για 50 χρόνια έζησε στη σκιά της τουρκικής ζωής, εντελώς αποτραβηγμένη από τα φώτα της δημοσιότητας. Και δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η συγγραφέας αντιμετώπισε προβλήματα με την τουρκική Δικαιοσύνη κατόπιν δίωξης προσβεβλημένου αναγνώστη. Στο βιβλίο της η Τσαλισλάρ -επικαλούμενη μάρτυρα- περιγράφει πώς ο Κεμάλ, ο οποίος κινδύνευε από έναν αντίπαλό του που οπλοφορούσε, φόρεσε ένα τσαντόρ για να φύγει από το προεδρικό μέγαρο στην Αγκυρα χωρίς να τον εντοπίσει ο αντίπαλός του. Τελικά η συγγραφέας αθωώθηκε από δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης. Το βιβλίο μεταφράστηκε πριν από λίγους μήνες και στα ελληνικά από τον Γιώργο Σαγκριώτη και για λογαριασμό των εκδόσεων Πατάκη.
Η γνωριμία της Λατιφέ Χανούμ (1899-1975) με τον ηγέτη των Νεότουρκων έγινε με φόντο τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ο πατέρας της ήταν πλούσιος έμπορος και μεγάλωσε τόσο τη Λατιφέ όσο και τα άλλα τέσσερα παιδιά του στο ευρωπαϊκό περιβάλλον της κοσμοπολίτικης Σμύρνης των αρχών του 20ού αιώνα. Οταν ο ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στην πόλη, η οικογένεια διέφυγε στο Παρίσι. Η Λατιφέ, μέλος της αντίστασης, επέστρεψε στην πόλη το 1922 για να συμπαρασταθεί στην άρρωστη γιαγιά της, αλλά και για να μεταφέρει έγγραφα της οργάνωσης. Την ώρα που ο Ελληνισμός βίωνε τη μεγαλύτερη σύγχρονη τραγωδία του, ένα ειδύλλιο βρισκόταν σε εξέλιξη. Ενώ μαίνονταν οι τελευταίες μάχες, ο Κεμάλ επέλεξε την έπαυλη της οικογένειας της Λατιφέ ως στρατηγείο. Ο Κεμάλ εκτίμησε τα πολύπλευρα προσόντα της γεμάτης αυτοπεποίθηση νεαρής (δυτική νομική παιδεία, αγάπη για τη λογοτεχνία, την ιππασία και τη σκοποβολή) και τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους.

Δυστυχώς, όχι για πολύ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ
Έντυπη

Παρασκευή 27 Μαρτίου 2015

Τετάρτη 25 Μαρτίου 2015

ΒΙΩΜΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΓΙΑ ΤΟΝ Κ. Π . ΚΑΒΑΦΗ

Στο 4ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων, θα υλοποιηθεί από τις 28/3~3/4 βιωματικό θεατρικό εργαστήρι για τον ποιητή Κ. Π Καβάφη από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση.
Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση είναι ένας τόπος πολιτισμού για το θέατρο, το χορό, τη μουσική, τα εικαστικά και τα γράμματα. Αποστολή της είναι η προβολή του σύγχρονου πολιτισμού, η υποστήριξη των Ελλήνων δημιουργών, η καλλιέργεια διεθνών συνεργασιών, η εκπαίδευση για τα παιδιά και η διά βίου μάθηση για ανθρώπους κάθε ηλικίας, σε ένα χώρο ανοιχτό και προσιτό σε όλους.


Ας γνωρίσουμε τους συντελεστές  του εργαστηρίου:

Μιχάλης Κωνσταντάτος

Ο Μιχάλης Κωνσταντάτος σπούδασε σκηνοθεσία στη σχολή Σταυράκου, Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και παρακολούθησε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα του τμήματος αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ.

Από το 2001 έχει σκηνοθετήσει πολιτιστικές εκπομπές, μουσικά video clip, θεατρικές παραστάσεις -συνιδρυτής της θεατρικής ομάδας Blind Spot- ενώ έχει σχεδιάσει και δύο installations για δημόσιους χώρους στην Αθήνα. Έχει γράψει και σκηνοθετήσει μία ταινία μεγάλου μήκους και δύο ταινίες μικρού μήκους που βραβεύτηκαν στην Ελλάδα και το εξωτερικό.Η ταινία του «Δυο Φορές Τώρα» (2007)απέσπασε το πρώτο βραβείο στο «Stockholm Film iFestival» της Σουηδίας και το «Portable Film Festival» της Μελβούρνης ενώ συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα σε περισσότερα από 20 διεθνή φεστιβάλ. Η ταινία του «Μόνο για Πάντα»(2003) κέρδισε το «Βραβείο Κίνητρο του ΕΚΚ» στο φεστιβάλ της Δράμας 2003.
H  μεγάλου μήκους ταινία  του με τίτλο Luton  έκανε πρεμιέρα στο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου του San Sebastian τον Σεπτέμβριο του 2014.
Φιλμογραφία
LUTON (99′, 2013)
premiere: San Sebastian Film festival 2014

TWO TIMES NOW (35mm, 9’, 2007)
Βραβείο καλύτερης ταινίας,  Stockholm Film iFestival -Βραβείο καλύτερης ταινίας, Portable Film Festival
ONLY FOR EVER (35mm, 11’, 2003)
Βραβείο κίνητρο του ΕΚΚ, Drama International Short Film Festival

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών φιλοξενεί από 22 έως 30 Δεκεμβρίου, το κλασικό έργο του Ίψεν σε μια φρέσκια και αναπάντεχη εκδοχή του, από το Μιχάλη Κωνσταντάτο.Ο ταλαντούχος σκηνοθέτης Μιχάλης Κωνσταντάτος, με σημαντικές εμπειρίες και διακρίσεις από το χώρο του κινηματογράφου, σε συνεργασία με τη χαρισματική Γιώτα Αργυροπούλου –η οποία ερμηνεύει και τον κεντρικό ρόλο–, ξαναγράφουν το έργο με τη μορφή κινηματογραφικού σεναρίου και το φέρνουν στο σήμερα. Μια εγκατάσταση ορίζει ένα μη ρεαλιστικό περιβάλλον και εγκιβωτίζει τα δραματικά πρόσωπα. Ο Μάξιμος Μουμούρης στο ρόλο του Λέβμποργκ πυροδοτεί τη δράση... Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά. Ποιος θα καταφέρει να επιβιώσει έως το τέλος; 

Μια πρωτόγνωρη ιδέα δημιουργικής συνεισφοράς των θεατών δοκιμάζεται στη διάρκεια των προβών. Ένα μπλογκ που λειτουργεί ως ημερολόγιο χαρακτήρων και ένα ειδικά σχεδιασμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα επιχειρούν να ανοίξουν διάλογο με το κοινό για το έργο, φωτοσκιάζοντας έτσι με δημιουργικό τρόπο πτυχές της σκηνοθετικής προσέγγισης. (www.heddagabler.gr)


Πηγή:www.monopoli.gr


Πηγή:www.monopoli.gr
Στον ίδιο χώροΑναγνωρισμένα
Εκτύπωση
Οικίας περιβάλλον, κέντρων, συνοικίας
που βλέπω κι όπου περπατώ· χρόνια και χρόνια.

Σε δημιούργησα μες σε χαρά και μες σε λύπες:
με τόσα περιστατικά, με τόσα πράγματα.

Κ’ αισθηματοποιήθηκες ολόκληρο, για μένα.
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 

Μονοτονία

Την μιά μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι -
οι όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.
Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης 


Πολυέλαιος

Σε κάμαρη άδεια και μικρή, τέσσαρες τοίχοι μόνοι, 
και σκεπασμένοι με ολοπράσινα πανιά, 
καίει ένας πολυέλαιος ωραίος και κορώνει· 
και μες στη φλόγα του την καθεμιά πυρώνει 
μια λάγνη πάθησις, μια λάγνη ορμή. 
Μες στην μικρή την κάμαρη, που λάμπει αναμένη
από του πολυελαίου την δυνατή φωτιά,
διόλου συνειθισμένο φως δεν είν' αυτό που βγαίνει.
Γι' άτολμα σώματα δεν είναι καμωμένη
αυτής της ζέστης η ηδονή.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Καισαρίων

Εν μέρει για να εξακριβώσω μια εποχή, 
εν μέρει και την ώρα να περάσω, 
την νύχτα χθες πήρα μια συλλογή 
επιγραφών των Πτολεμαίων να διαβάσω. 
Οι άφθονοι έπαινοι κ' οι κολακείες 
εις όλους μοιάζουν. Ολοι είναι λαμπροί, 
ένδοξοι, κραταιοί, αγαθοεργοί·
καθ' επιχείρησίς των σοφοτάτη. 
Αν πεις για τες γυναίκες της γενιάς, κι αυτές, 
όλες οι Βερενίκες κ' οι Κλεοπάτρες θαυμαστές. 
Οταν κατόρθωσα την εποχή να εξακριβώσω
θάφινα το βιβλίο αν μια μνεία μικρή,
κι ασήμαντη, του βασιλέως Καισαρίωνος
δεν είλκυε την προσοχή μου αμέσως...
Α, να, ήρθες συ με την αόριστη
γοητεία σου. Στην ιστορία λίγες
γραμμές μονάχα βρίσκονται για σένα,
κ' έτσι πιο ελεύθερα σ' έπλασα μες στο νού μου.
Σ' έπλασα ωραίο κ' αισθηματικό.
Η τέχνη μου στο πρόσωπό σου δείνει
μιαν ονειρώδη συμπαθητική εμορφιά.
Και τόσο πλήρως σε φαντάσθηκα,
που χθες την νύχτα αργά, σαν έσβυνεν
η λάμπα μου -άφισα επίτηδες να σβύνει-
εθάρεψα που μπήκες μες στην κάμαρά μου,
με φάνηκε που εμπρός μου στάθηκες ως θα ήσουν
μες στην κατακτημένην Αλεξάνδρεια,
χλωμός και κουρασμένος, ιδεώδης εν τη λύπη σου,
ελπίζοντας ακόμη να σε σπλαχνισθούν
οι φαύλοι - που ψιθύριζαν το «Πολυκαισαρίη»






Δευτέρα 23 Μαρτίου 2015

«Η μελωδικότητα της ελληνικής γλώσσας»

«Η μελωδικότητα της ελληνικής γλώσσας»

horizontal-bar-posts-small
«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε μεταξύ τους με μουσική». Κάπως έτσι ο Νικηφόρος Βρεττάκος κάποτε, με το δικό του ξεχωριστό τρόπο, οριοθετούσε τη σχέση μουσικής κι ελληνικής γλώσσας. Μία σχέση στενά συνυφασμένη, άρρηκτη, αμφίδρομη. Μία σχέση που χαρακτήριζε  κάθε Έλληνα, καθώς θεωρούσε ότι η μουσική είχε ουράνια προέλευση, αποδίδοντάς της ακόμη και εξωπραγματικές ή και θεραπευτικές ιδιότητες, όπως βλέπουμε και στον Όμηρο, όπου ο Έλληνας ψάλλει άσμα για να σταματήσει το αίμα στην πληγή του. Μήπως οι προγονοί μας υπήρξαν οι θεμελιωτές της σύγχρονης επιστήμης της «μουσικοθεραπείας»; Διόλου απίθανο…
Λένε ότι ο άνθρωπος, παρασυρόμενος από το φυσικό περιβάλλον και τους ήχους που αυτό παρήγαγε, δέχτηκε τα πρώτα  ερεθίσματα ώστε να αρθρώσει λόγο. Η φύση ουσιαστικά ήταν αυτή που του γέννησε  την ιδέα του ήχου. Κι αυτός, εκμεταλλευόμενος όλα αυτά τα ερεθίσματα που αφειδώς του παρείχε η ίδια η φύση – και δη η ελληνική -   αναπαρήγαγε δημιουργικά ό,τι άκουγε. Το πρώτο μουσικό όργανο υπήρξε η ίδια η φωνή του ανθρώπου.  Μέσα από μία γόνιμη πορεία στο χρόνο δημιούργησε κατόπιν  όλα εκείνα τα αξιοθαύμαστα κι απαράμιλλα γραπτά έργα τέχνης, που μόνο ένα έλλογο ον θα είχε τη δυνατότητα να πραγματώσει. 
Στο πλαίσιο αυτών των επιτευγμάτων του ανθρώπου ήρθε και η ελληνική γλώσσα, ως επιστέγασμα ενός περίλαμπρου πολιτισμού. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι στην αρχαιότητα  ονομαζόταν  και «αυδή», προερχόμενη από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ, που παραπέμπει εκ νέου σε μία βασική της ιδιότητα, τον προσωδιακό της χαρακτήρα. Κάτι ανάμεσα σε ομιλία και τραγούδι θα λέγαμε. Μέσα από τους στίχους του Ομήρου αναδύεται μουσική.   Ο αρχαίος Έλληνας μέσω της ομιλίας του «μάγευε» το κοινό του. Κάποτε στη Ρώμη πλήθος κόσμου συνέρρεε να ακούσει και να θαυμάσει Έλληνες ρήτορες που «ελάλουν ως αηδόνες» και οι οποίοι κρατούσαν εκστασιασμένους όλους όσοι ήταν τυχεροί να τους ακούσουν .
Βέβαια, οι πρόγονοί μας, όπως μιλούσαν έτσι κι  έγραφαν. Δεν είχαν ανάγκη τόνους, πνεύματα, για να  να εκφράσουν αυτό που ήθελαν. Όλοι ήξεραν πώς να προφέρουν σωστά τη γλώσσα. Όλα αυτά (τόνοι, πνεύματα, υπογεγραμμένες…)  ήταν κατοπινές «εφευρέσεις», προκειμένου να κρατηθεί ζωντανή η προφορά της ελληνικής γλώσσας, που στο διάβα των αιώνων αλλοιώθηκε και ξεχάστηκε. Αλήθεια, πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι οι τόνοι, τα πνεύματα, η υπογεγραμμένη, ακόμη και τα εισαγωγικά και οι παρενθέσεις και τόσα άλλα δεν είναι παρά «βοηθήματα» απαραίτητα για τη διατήρηση του προσωδιακού χαρακτήρα της γλώσσας μας; Δυστυχώς κανένας δε φρόντισε να μας εξηγήσει το ρόλο τους, παρά μόνο αναλωθήκαμε όλοι μας σε μία στείρα απομνημόνευση κανόνων, ώστε να γνωρίζουμε πότε θα βάλουμε οξεία, πότε περισπωμένη, πότε βαρεία…χωρίς ουσιαστικά να γνωρίζουμε το βαθύτερο λόγο ύπαρξής τους. Άλλωστε σύμφωνα με τη  φιλόλογο και συγγραφέα Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου, «Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ’ εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες». Μάλιστα,  οι αρχαίοι Έλληνες ποτέ δε χρησιμοποίησαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες. Τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου ήταν και νότες και αριθμοί.
Σήμερα, άραγε, πως χάθηκε αυτή η μελωδία από τη γλώσσα μας; Μήπως κάπου στη μακραίωνη πορεία της φυλής μας υπήρξαν κάποιοι ανασταλτικοί παράγοντες της συνέχισής της, όπως η Τουρκοκρατία; Ίσως μάλιστα οι «χωριάτες», όπως συνηθίζουν κάποιοι να αποκαλούν  τους ανθρώπους της επαρχίας και τους οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την «περίεργη» προφορά τους, να είναι πιο κοντά στην αρχαιοελληνική προφορά, από πολλούς άλλους των μεγάλων πόλεων.
 Βασικά, δε γνωρίζουμε καν πως ήταν η προφορά της αρχαίας ελληνικής. Φροντίσαμε να γεμίσουμε το μυαλό μας με κανόνες, αγνοώντας ίσως το σημαντικότερο: τη ζωντανή, ολοζώντανη προφορά της. Μόνο γραπτώς φροντίσαμε – μάλλον φρόντισαν πολλοί στο παρελθόν και συνεχίζουμε να το τηρούμε –  να  διατηρήσουμε τη γλώσσα μας, διασώζοντας το επιστημονικό μέρος της, αγνοώντας ίσως το καλύτερο,  το προσωδιακό. 
Διδαχθήκαμε και διδάσκουμε τα αρχαία ελληνικά με την προφορά της νεοελληνικής. Λάθος. Να φανταστείτε ότι στα πανεπιστήμια του εξωτερικού διδάσκονται με την «αυθεντική» προφορά της, όπως τουλάχιστον την προσέγγισε πριν από πολλούς αιώνες ο Έρασμος και σήμερα, αποκαλείται τιμής ένεκεν ερασμική (ή ερασμιακή). Εδώ, τι γίνεται; Δίνουμε όλο μας το «είναι» να μάθουμε ξένες γλώσσες, ταξιδεύουμε στο εξωτερικό, για να μάθουμε τη σωστή προφορά τους και να εντυπωσιάσουμε τους συνομιλητές μας , αλλά με την προφορά της μητέρας όλων των γλωσσών, της αρχαίας ελληνικής, ποιος ενδιαφέρθηκε;
Κάποτε ο Βάγκνερ είχε πει ότι αν δεν υπήρχαν τα συγγράμματα των αρχαίων  Ελλήνων συγγραφέων, δε θα υπήρχε η ανάλογη εξέλιξη της μουσικής.  Ο Ρωμαίος Οράτιος κάποιους αιώνες πριν διαπίστωνε ότι  η ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα. Ο Ιάνης Ξενάκης, διεθνούς φήμης μουσικός, πολύ αργότερα συμπλήρωσε ότι η μουσικότητα που συνοδεύει την ελληνική γλώσσα θα μπορούσε να είναι εφάμιλλη μόνο της συμπαντικής. Και κλείνουμε με την Έλεν Κέλλερ που εκθείασε τη γλώσσα μας, λέγοντας ότι «αν το βιολί είναι το τελειότερο μουσικό όργανο, τότε η ελληνική γλώσσα είναι το βιολί του ανθρώπινου στοχασμού»…Άρης Ιωαννίδης